Tsunami

Heel de wereld weet nu wel wat een tsunami is. Heel de wereld is geschokt en velen tasten in de portemonnee om hulp financieel mogelijk te maken. Gelukkig zijn velen daartoe bereid nadat een dergelijke natuurramp zich voltrokken heeft.

Maar tegelijkertijd komt duidelijk aan het licht dat de levens van vele duizenden mensen gered hadden kunnen worden, als de landen waar de vloedgolf pas na uren aankwam direct gewaarschuwd waren. En in deze tijd, met zijn Internetverbindingen, is dat zeer wel mogelijk. Zeker in de toeristische gebieden zijn ook mensen met Internet en Internetcafés. Ook vanuit Nederland hadden velen via mobiele telefoons gewaarschuwd kunnen worden, als het nieuws hier sneller bekend gemaakt was. Het is echter niet gebeurd. Wat wel gebeurd is, is dat de VS hun militaire bases in het betroffen gebied direct op de hoogte gesteld hebben.

Waarom zijn de regeringen van de landen die getroffen zijn niet bijtijds op de hoogte gesteld? En als dat wel gedaan is, waarom zijn er dan geen adequate maatregelen getroffen?

In praktisch ieder land beschikt men over een militair apparaat, dat geacht wordt snel te kunnen reageren. Zeker van een atoommacht als India mogen we aannemen dat ze over die mogelijkheden beschikken. En wat te denken van Atjeh, waar al jaren een grote Indonesische legermacht aanwezig is? Goed, de vloedgolf was daar vrij snel, toch hadden ook daar vele mensen gewaarschuwd kunnen worden door gebruik te maken van dat leger en zijn mogelijkheden. Het is dus in dat hele grote gebied rond de Indische oceaan nergens gebeurd, anders hadden we dat ondertussen in geuren en kleuren gehoord.

En ondertussen worden wij overspoeld met berichtgeving die hoofdzakelijk de vorm van ramptoerisme heeft. Ook de Nederlandse overheid doet dapper mee. In de Tweede Kamer worden vragen gesteld over Remkes, die niet snel genoeg vanuit zijn luxe villa in Thailand, hulp geboden zou hebben. De partijpolitiek heeft dus al weer snel de overhand gekregen. En dat terwijl particulieren de daad bij het woord voegen en zelfs op het vliegtuig stappen met hulpgoederen. Ondertussen ruziën hulporganisaties met Artsen zonder Grenzen (AzG), omdat die gezegd hebben dat ze niet meer geld nodig hebben. Foei AzG!

Ik zeg hulde AzG. Jullie hebben de moed om de werkelijke problemen aan de kaak te stellen. Dat zijn niet zozeer de financiële problemen, dat hebben jullie aan willen geven. Er is momenteel al meer dan genoeg geld gegeven om de noodhulp te financieren. Metname door de gewone burger. Zeker in Nederland, waar de organisaties die achter Giro 555 zitten goed gefinancierd worden door de loterijen voor het goede doel. Dat er meer is dan alleen de noodhulp wordt ook steeds duidelijker doordat er steeds gesproken wordt over de wederopbouw. Bedrijven lonken al, net als tijdens de oorlog tegen Joegoslavië en Irak, naar de opdrachten die straks vergeven gaan worden. Moet die wederopbouw gefinancierd worden door de goedgeefse gewone burger, die vanuit emotionele betrokkenheid zijn portemonnee trekt?

Ja en nee. Ja, vanuit solidariteit met de getroffen medemens. Nee, omdat het bezopen is om geld te geven terwijl er tegelijkertijd biljoenen uitgegeven worden aan bewapening en oorlog.

De oorlog in Irak, alleen al, kost de Amerikaanse belasting betaler 5 miljard dollar per maand. Nederland moet zo nodig Tomahawk kruisraketten aanschaffen. Voor humanitaire doeleinden? En zo zouden we nog wel een poosje door kunnen gaan.

En toch heb ik gelijk vijftig euro overgemaakt. Omdat ik gewoon het gevoel had dat ik hier menselijkerwijs niet omheen kon. Ik begin nu steeds meer te twijfelen. Niet of ik dat geld zelf had moeten houden, maar of ik het niet beter voor hetzelfde doel aan een andere organisatie had kunnen schenken. Een organisatie met uitsluitend humanitaire redenen. Want daarvan zijn er vele die niet door de loterijen gesponsord worden.

Jan Cleton
secretaris