Zo ongeveer tijdens de crematie van Theo van Gogh en de brandstichting in de islamitische school in Uden, sprak onze voorzitster Celine van der Hoek een menigte van zo’n 450 personen toe in Groningen. Zij vertelde wat er precies 66 jaar geleden in Duitsland plaatsvond: de rijksprogromnacht. Hieronder de door haar uitgesproken tekst.

"Wij herdenken hier de rijksprogromnacht van 9 november 1938 in Duitsland die ook vaak Kristallnacht genoemd wordt. Het woord Kristallnacht is een nationaal socialistische uitdrukking vanwege het vele glas dat door de vernieling van de joodse winkels op straat kwam te liggen.

De aanleiding voor deze vreselijke wraak op de joodse bevolking was het doodschieten van de attaché van de Duitse ambassade von Rath in Parijs de zevende november 1938 door de jonge Poolse jood Herschel Grynszpan die in die tijd in Parijs leefde. Herschel zijn ouders kwamen oorspronkelijk uit Rusland. Ze gingen in 1917 naar Polen.

Vanwege de pogroms aldaar besloten ze naar Amerika te gaan. Maar door geldgebrek kwam men niet verder dan Hannover (Duitsland). Herschel's vader ving daar zijn beroep als kleermaker aan. In Hannover werd Herschel geboren op 28 maart 1921.

Na zijn schooltijd vertrok hij naar Brussel bij familie waar hij wachtte op een visum voor Palestina. Tijdens het wachten op een visum ging hij illegaal naar Parijs. Daar hoorde hij tot zijn grote woede dat in Duitsland alle Poolse joden naar Polen werden gedeporteerd op 28 en 29 oktober 1938.

Deze deportatie kan men zien als een voorbode van de deportaties van miljoenen joden uit Duitsland en de latere bezette gebieden in heel Europa naar de vernietigingskampen, zoals Auschwitz, Sobibor en Treblinka, waar de meeste van hen door gas vernietigd werden.

De gevolgen bleven niet uit. Deze aanslag was voor het nazi regime een aangename verrassing. Als dan in de nacht van 9 op 10 november de terreur plaats vond van haat en wraakzucht, werd dit door de NSDAP bonzen als volksopstand tegen de joden uitgelegd. Aan deze terreurdaad werd hoofdzakelijk deelgenomen door de SA.

In die nacht werden in het hele rijk 400 synagogen vernield, 7500 winkels kapot geslagen en leeggeroofd. Meer dan 30.000 joodse mensen werden gevangen genomen. Dit moest op lange termijn al georganiseerd zijn. Men moest wachten op het juiste moment en dat was de aanslag op de attaché.

Herschel verbleef veel in homoseksuele kringen. Daar leerde hij de attaché von Rath kennen die werkzaam was op de Duitse ambassade in Parijs. Hij verschafte zich toegang tot de ambassade en schoot von Rath met 5 kogels neer. Deze bezweek enkele uren daarna.

Herschel werd in verschillende gevangenissen opgesloten. In juli 1940 werd hij door de Franse Vichy-regering uitgeleverd aan de Duitsers. In Duitsland heeft hij in Berlijn in de beruchte Moabit gevangenis gezeten en in het concentratiekamp Sachsenhausen en later weer naar de gevangenis in Berlijn gebracht.

Het blijft de vraag waarom de nazi's hem in leven hebben gehouden. Het zou kunnen dat Hitler en zijn rotgenoten niet blij waren met hooggeplaatste homoseksuele nazi's, zoals von Rath en zijn dood waarschijnlijk niet betreurden. Daarom werd in 1934 ook de SA leider Röhm vermoord. In het voorjaar van 1945 is Herschel naar Frankrijk teruggekeerd, vermoedelijk naar Parijs maar onder een andere naam.

Nu leven we bijna 60 jaar na de 2e Wereldoorlog in een tijd waar mensen, vaak gezinnen met kinderen meestal van buiten Europa naar Europa vluchten vanwege hun politieke mening of burgeroorlog in hun land. Ze kwamen ook naar ons land. Maar sinds wij een rechtse regering hebben en een EU die plannen heeft om de grenzen te sluiten voor vluchtelingen, is het er voor de hier verblijvende asielzoekers alleen maar slechter op geworden.

Gezinnen die al meer dan 8 of 10 jaar in ons land wonen, ingeburgerd zijn en de Nederlandse taal volkomen beheersen worden zonder pardon uitgewezen. Het gebeurt zelfs dat kinderen hier mogen blijven, maar een alleenstaande moeder of vader wordt uitgewezen. Het heeft mij dan ook verheugd dat ik in het kwartaalblad van de VBV (Belangenbehartiging Vervolgingsslachtoffers) het volgende las: " In het kader van de vaak onterechte uitwijzingen van in Nederland geboren kinderen heeft het bestuur van het VBV op verzoek van een van onze leden gemeend dat minister-president en minister Verdonk te laten weten dat dit beleid volgens ons de schoonheidsprijs niet verdient. Juist vanuit ons perspectief is het vaak onmogelijk om het verdriet te zien in het kader van het zogenaamde gepaste deportatiebeleid.”

Nu volgt een samenvatting van de brief. "Juist omdat wij ons bezighouden met het behartigen van de belangen van hen die als vervolgden de Tweede Wereldoorlog overleefden en de meeste van ons kinderen waren, zijn de beelden van de problematiek vaak zo herkenbaar.
In het huidige beleid worden gezinnen die reeds jaren in Nederland verblijven en volledig zijn geïntegreerd, weggevoerd. Is dit niet strijdig met het Verdrag tot bescherming van de rechten van het kind om kinderen op te sluiten?

Minister Verdonk antwoordt. Zij heeft begrip voor de emoties die de gevolgen van het vreemdelingenbeleid oproepen maar vindt dat het terugkeerbeleid van het kabinet nooit mag worden vergeleken met het leed dat is aangedaan in de Tweede Wereldoorlog. De Nederlandse regering voert een streng, maar rechtvaardig beleid.
Alleen zij die recht hebben op een verblijfsvergunning zullen er een krijgen. Personen waarvan is vastgesteld dat bescherming niet noodzakelijk is en verblijf niet aan de orde is, moeten terugkeren naar het land van herkomst. Er wordt verwacht van de vreemdeling dat hij/zij zelf de nodige voorbereidingen treft om zelfstandig terug te keren naar het land van herkomst.

De Nederlandse overheid stelt alles in het werk om de terugkeer van uitgeprocedeerde asielzoekers te bevorderen. Aan personen die uiteindelijk objectief aantoonbaar buiten hun schuld niet terug keren, kan op grond van het zogenaamde buitenschuld criterium een verblijfsvergunning worden verstrekt.
Mevrouw Verdonk dankt het VBV voor de betrokkenheid en het medeleven met de asielzoekers en beseft heel goed dat mensen het soms moeilijk hebben met de gevolgen van het vreemdelingenbeleid. Het laatst is voor haar een aansporing om al het mogelijke te doen om de procedures nog sneller te laten verlopen."
Tot zover deze brief.

Onze strijd tegen dit onrecht is helaas nog niet gestreden. De kritiek op dit beleid wordt steeds groter door alle lagen van de bevolking. Vele gemeenten weigeren aan deze deportatiepraktijk van de minister mee te werken. Het huidige uitwijzingsbeleid is niet alleen in strijd met het verdrag van de rechten van het kind maar zeker ook in strijd met de rechten van iedereen die in vrede en veiligheid willen leven op deze aarde. De wereld is van iedereen!"