Waar gaat het om?

In Frankrijk zeggen ze, dat het gaat om de scheiding van kerk en staat. In Nederland zeggen ze, dat het gaat om respect.
En wat gebruiken ze? Een hoofddoek.
Maar waar gaat het nou echt om?
De rijken en machtigen op deze aardkloot zijn gewoon bang voor zelfbewuste armen.
In Frankrijk hebben ze de stok gevonden.
Meisjes, die slim genoeg zijn, beseffen, dat het hier gaat om de macht.
En weer dus om geld.
Want als je ouders rijk genoeg zijn, sturen ze je gewoon naar een internationale (kost)school, heel privé, waar iedereen mag dragen en eten en doen wat hij/zij wil. Als er maar betaald wordt.
Hier in Nederland gaan we daar ook naartoe.
Onze machtigen (de minister van onderwijs en de staatssecretaris van integratie) kunnen nu met de wet in de hand op een makkie van je af.
En mocht er iemand denken, dat ik niet weet waarover ik het heb:
Al in de jaren 80 droeg ik altijd het rode driehoekje, in de vorm van een (bijna onzichtbaar) speldje op m’n revers.
Toenmalige collegae wilden aangeven, dat politieke symbolen op mijn werk verboden waren.
Wat was mijn werk?
Archivaris.
Ik zat in stoffige archieven tussen stoffige dossiers. Met een telefoon.
Het gebeurde dagen, dat ik, buiten de 'schaft' in de kantine, geen mens op mijn werk tegenkwam.
Ik kreeg daarom ook geen kledingvergoeding.
Dus "kledingvoorschriften"?
Laat me niet lachen!
Ik lachte 'ze' uit. Ik kende in dit opzicht heel goed de wet. En ik bleef mijn rode driehoekje dragen.
Resultaat: Ik werd uiteindelijk toch uitgereorganiseerd; zeg maar wegge"pest". Met de wet in de hand.
Puur en onvervalst de wet van de sterkste. Lees: Kapitalisme in optima forma.
Wij, de echte socialisten, moeten ons niet van de wijs laten brengen omdat "zij" schermen met 'religieuze' symbolen.
Worden fascistische symbolen even sterk bestreden?
Ik denk, dat ik het weet: "Zij" zijn gewoon bang.
En ik?
Ik weiger om me bang te laten maken.

Voorwaarts….. de solidariteit!

Toos Plug