Waarheid en leugen in D-day toespraak van Obama

Ter herinnering aan de heldhaftige strijd van de USSR tegen het fascisme

Bron: www.pslweb.org
Vertaling: Jan Beentjes

"Dus, toen de schepen aanlandden, hier op Omaha [Beach], brak de hel los boven de mannen aan boord", zei President Barack Obama in Normandië op 6 juni ter gelegenheid van de 65ste verjaardag van "D-Day".

2 mei 1945, de Sovjetvlag op de Duitse Reichtstag.
Meer dan 27 miljoen Sovjetmensen vonden de dood in WOII.

Dat was natuurlijk zo. Op die dag in juni 1944 landden Amerikaanse, Britse en Canadese troepen op de kust van Frankrijk, waarmee het Westelijk front geopend werd tegen Duitsland en zijn As-bondgenoten in de Tweede Wereldoorlog. Vanaf de rotsen die boven het strand oprijzen bestookten de ingegraven Duitse troepen en en artillerie, evenals de luchtmacht, de soldaten die aan land probeerden te komen, velen sneuvelden al voordat ze van boord konden komen. Zo intens en vernietigend was het vuur dat er heel de dag aan getwijfeld werd of de geallieerde troepen er wel in zouden slagen een bruggenhoofd te slaan.
Naar schatting sneuvelden er 9.000 van de 170.000 geallieerde troepen en 3.000 van de 250.000 as-troepen in Normandië op D-Day. Ten koste van zware verliezen kregen de geallieerden voet aan de grond op het vasteland in Frankrijk en ontplooiden zij zich snel in oostelijke richting.
Maar voor de rest was de toespraak van Obama een voorbeeld van herleefde koude-oorlogspropaganda waarin hij D-Day niet alleen kenmerkte als het beslissende keerpunt in WOII, maar van de hele 20e eeuw.

"Wanneer de geallieerden hier gefaald hadden, dan zou de bezetting van dit continent door Hitler voor onbepaalde tijd hebben voortgeduurd. Maar in plaats daarvan, stelde de 'victory' een steunpunt veilig in Frankrijk en werd de weg naar Berlijn geopend. Daardoor werden de successen mogelijk die volgden op de bevrijding van Europa: Het Marshall Plan, het NAVO-bondgenootschap, de gedeelde voorspoed en veiligheid die van dat alles het gevolg was.
Het was toen nog onvoorstelbaar, maar al de vooruitgang die zo kenmerkend is voor de 20e eeuw aan beide zijden van de Atlantische Oceaan, is terug te voeren op de veldslag voor een strook strand van slechts 6 mijl lang en 2 mijl breed."

De Sovjets braken de ruggengraat van Hitlers krijgsmacht
In werkelijkheid werden de beslissende veldslagen van de Tweede Wereldoorlog niet gevoerd aan het Westelijk Front, noch in Noord-Afrika en evenmin in de Grote Oceaan; die werden gevoerd op het territorium van de Sovjet-Unie. De vernietiging van de Sovjet-Unie was het voornaamste doel van Hitler en van de oorlogsmachine van de Nazi's. Het grootste deel van de oorlog ontplooide tachtig percent van de Nazi-divisies zich op het grondgebied van de USSR.
De slag om Stalingrad, in de winter van 1942-43, was de aller beslissendste slag van de oorlog. Niet alleen werd daar de opmars van de Duitsers gestopt, maar hun Zesde Leger werd daar omsingeld en volledig vernietigd. Stalingrad was ook de bloedigste slag in de wereldgeschiedenis met meer dan 1,5 miljoen doden —800.000 aan Duitse kant en 700.000 aan Sovjet kant. Die slag duurde maanden en voor het grootste deel in bittere vrieskou.
Een paar maanden later, in juli-augustus 1943 brachten de Sovjetstrijdkrachten nog eens een vernietigende nederlaag toe aan het Nazi-leger, in de grootste tank- en artillerieslag in de geschiedenis. Bij Koersk vielen 900.000 Duitse troepen, met 3.000 tanks en 2.110 vliegtuigen een Sovjet strijdmacht aan van 1,3 miljoen Sovjet-soldaten met 3.600 tanks, 20.000 stukken geschut en 2.800 vliegtuigen. Bij Koersk sneuvelden 500.000 Sovjet soldaten —meer dan de VS verloren aan alle fronten in Europa en in de Grote Oceaan.
In de zomer van 1944 vernietigde het Rode Leger twee grote Nazi-legergroepen met een totaal van 2 miljoen manschappen. Tegen de herfst, begon het Rode Leger werk te maken van de bevrijding van Oost-Europa van de fascisten.
De oorlog in Europa zou voortduren tot mei 1945, met vele zware gevechten en nog eens miljoenen meer gesneuvelde, omgekomen en verwonde burgers en soldaten.
Obama's bewering dat "Hitlers bezetting van dit continent voor onbepaalde tijd zou blijven voortduren" wanneer de geallieerden op D-Day geen succes hadden behaald, slaat nergens op. Tegen 6 juni 1944 was de uiteindelijke nederlaag van Duitsland al verzekerd dankzij de enorme nederlagen die het had geleden aan het Oostfront. Er bestonden al vele scenario's over het eind van de oorlog, maar een voortzetting van de bezetting van Europa door de Nazi's maakte daar geen deel van uit.
Hoewel zij wel wat materieel hadden ontvangen van de VS, stonden de Sovjets feitelijk helemaal alleen tegenover de volle de Nazi-terreur. Al vanaf 1942 probeerde Jozef Stalin voortdurend de Amerikaanse President Franklin Roosevelt en de Britse Premier Winston Churchill te bewegen tot het openen van een front in het Westen; en al in 1942 hadden Roosevelt en Churchill dat beloofd, maar verder hielden ze de boot af.
Ondertussen beliepen de verliezen van de Sovjet-Unie tot in de miljoenen en later tot in de tientallen miljoenen. Op het eind van de oorlog was het aantal gedode Sovjet-mensen gestegen tot het schrikbarende getal van meer dan 27 miljoen, ongeveer half om half militairen en burgers. De VS verloren in heel de oorlog ongeveer 400.000 mensen.
Wat uiteindelijk de geallieerde landing op 6 juni 1944 noodzakelijk maakte in de ogen van Washington en Londen, was het vooruitzicht dat de Sovjet-Unie het Nazisme heel wel zou kunnen verslaan en vernietigen en op eigen houtje heel Europa van die bruine pest zou kunnen verlossen. In een wereld waar anti-fascistische revolutionaire stromingen in opkomst waren in Europa en Azië, werd dat gezien als een ernstige bedreiging voor het voortbestaan van het kapitalisme zelf.
Obama's D-Day toespraak bewijst respect aan een lange traditie onder de leiders van de Westerse kapitalistische mogendheden in het herschrijven van de geschiedenis ten eigen bate. Maar voor hen die de geschiedenis ook eens van een andere kant bekijken zullen de enorme opofferingen van het Sovjet-volk in de strijd tegen het fascisme voor niet minder dan heroïsch te boek blijven staan.