AFVN


En dan is er Trump (3). De ‘Russische hacks’ van de CIA

Dit derde artikel rond de verkiezing van VS-president Donald Trump behandelt de pogingen om Trumps opkomst te stuiten, ten gunste van de Amerikaanse interventiepolitiek, en schetst de rol van de Amerikaanse media.

Kees van der Pijl

De opwinding over de veronderstelde ‘Russische hacks’ van de e-mails van de Democratische Partij heeft inmiddels geleid tot de uitzetting uit de VS van 35 Russische diplomaten, en deze opwinding is nog lang niet bedaard. De mainstream media blijven onverstoorbaar over deze ‘hacks’ publiceren, ook al is de bron van de Wikileaks-publicaties overtuigend geïdentificeerd (door inlichtingenveteranen in de VS en door de Britse ex-diplomaat Craig Murray) als een lek en niet als een hack.

In werkelijkheid gaat het hier om een aanval op Donald Trumps aangekondigde breuk met de Amerikaanse interventiepolitiek. Hier staat niet het belang van één politieke partij op het spel, maar dat van de gehele heersende klasse in de VS die in beide partijen de boventoon voert. Decennialang heeft deze klasse met buitenlandse interventies en nu ook met TTIP, TPP en CETA de opmars proberen te verhinderen van het BRICS-blok als een nieuw centrum in de wereldeconomie en -politiek.

Trump vertegenwoordigt een coalitie van zelfstandige miljardairs en uiterst rechtse outsiders. Zij willen breken met de interventiepolitiek van de VS, die de VS biljoenen dollars heeft gekost en chaos in de wereld heeft gebracht. Zo zijn in 2016, dertien jaar na de rampzalige Brits-Amerikaanse invasie, afgelopen jaar alleen al in Irak ruim 52.000 mensen omgekomen. China is intussen de Verenigde Staten voorbij gestreefd als grootste economie ter wereld, gemeten naar het BBP (in koopkracht). India heeft Japan ingehaald. En het BRICS-blok blijft zich via de Euraziatische Unie, de Shanghai Samenwerkingsorganisatie, en de BRICS-bank, verder versterken. Overigens riskeert het blok daarbij dat het wordt meegetrokken in de crisis van de kapitalistische orde, zolang het vasthoudt aan een (staats)kapitalistisch model. Maar dat is weer een ander verhaal.

Interventiepolitiek

De Hillary-machine heeft vooral Bernie Sanders willen uitschakelen, zo blijkt uit de e-mails van de Democratische Partij, hoewel Sanders volgens de peilingen Trump had kunnen verslaan. Hillary Clinton verloor miljoenen stemmen omdat de mensen genoeg hebben van oorlogen, genoeg van haar als vertegenwoordigster van de klasse die deze oorlogen blijft voeren, en ook omdat de FBI in de twee weken vóór de verkiezingen een onderzoek naar haar persoonlijke e-mailcorrespondentie aankondigde. Dit is onmiskenbaar een dreun geweest voor haar campagne.

Het neoliberale interventieblok reageerde op Hillary’s nederlaag met acties om de stemmen te laten hertellen. Het riep vervolgens kiesmannen op om te breken met de gewoonte (in veel staten een wettelijk vereiste) om te stemmen voor de kandidaat die de meerderheid in zijn staat heeft gehaald. Het verhevigde zijn campagne om ‘Poetin’ af te schilderen als de duivel en de bron van alle kwaad. En op 9 januari moet het Congres stemmen over de vraag of de presidentsverkiezing in november geldig is; normaal gesproken een routine-stemming, maar nu opnieuw een gelegenheid om Trumps presidentschap te blokkeren.

Zal Trumps presidentschap het moment markeren waarop het wegzinkende Westen terugtreedt uit verdere overzeese interventiepolitiek? Het Westen, d.w.z., inclusief de EU. Want na 2008 heeft de EU haar laatste zelfstandigheid in de wereldpolitiek opgegeven en zich tot gijzelaar gemaakt van de prioriteiten van Washington: in Oekraïne, in Syrië en elders. Veel mensen klagen terecht over de bekrompenheid, het racisme en de autoritaire roofzucht van Trump en zijn team. Maar dan vergeten zij dat ook de Oorlog tegen de Terreur (evenals de Vietnamoorlog, de bloedbaden in Indonesië, alle interventies in Latijns-Amerika en de bombardementen op Japanse steden met brandbommen en atoomwapens) blijk geeft van bekrompenheid, racisme en autoritaire roofzucht—maar dan gericht op overzeese doelen en op vreemde volkeren, die soms met miljoenen worden gedood.

Nu keert deze roofzucht zich naar binnen, en onder Trump wellicht radicaler dan onder Sanders. Want Sanders had heel makkelijk in de oude sociaal-democratische val kunnen trappen door imperialisten hun buitenlandse oorlogen te gunnen, om daarmee ruimte te kopen voor een binnenlandse sociale politiek.

Mainstream media

Het publiek kan de waarheid over dit alles niet meer uit de mainstream media halen, en dat is nog extra beangstigend. The Washington Post, die halverwege 2016 aan Amazon-eigenaar Jeff Bezos werd verkocht, is nu via Amazon ook direct verbonden met de CIA, waarmee Bezos zojuist een contract heeft gesloten ter waarde van tweemaal de prijs die hij voor de krant had betaald. Zo eindigt ‘de krant is een meneer’. Bovenop dit soort corruptie komt de Countering Foreign Propaganda and Disinformation Act, die op 23 december door Obama is ondertekend. Deze wet is erop gericht ‘Russische propaganda’ en ‘nepberichten’ uit te sluiten en moedigt Google, Facebook c.s. aan om zulke ‘ongewenst verklaarde’ informatie te verwijderen. Zo beschermt deze nieuwe wet tegelijkertijd de mainstream media tegen feitelijke correctie, zodat ze kunnen blijven schrijven over Russische hacks, een Russische invasie van Oekraïne en zo meer.

Als Trump het overleeft tot de inauguratie, zal hij de toon tegenover Rusland mogelijk matigen, maar deze nieuwe wet zal hij waarschijnlijk niet terugtrekken. Ook de Patriot Act zal hij niet ongedaan maken, evenmin als de surveillancestructuur die door de onthullingen van Snowden zichtbaar is geworden. Dit alles is natuurlijk slecht nieuws voor de Verenigde Staten, maar misschien krijgt de rest van de wereld de kans om iets van zijn bewegingsvrijheid te heroveren.

Nergens is dit urgenter dan in Europa. (4)

Bron: http://comitevanwaakzaamheid.org/2017/01/07/en-dan-is-er-trump-3-de-russische-hacks-van-de-cia/