Ingezonden
De column van Commie
De 4e mei komt er weer aan. Tegenwoordig moet Commie er bij vertellen dat ieder jaar op 4 mei de slachtoffers van de tweede wereldoorlog worden herdacht. Dat komt niet alleen omdat de herinnering aan die tweede wereldoorlog steeds verder wegzakt. De 4e mei is volkomen ten onrechte van officiële zijde opgerekt tot een herdenking van slachtoffers van alle oorlogen. Daarmee wordt het specifieke karakter van de tweede wereldoorlog ontkent.

Als we terug gaan in de geschiedenis blijkt dat oorlog van alle tijden is. Mensen hebben om de meest uiteenlopende redenen elkaar afgeslacht. Maar meestal was het toch wel zo dat oorlog werd gezien als een middel om een bepaald doel te bereiken. De tweede wereldoorlog is echter aangestoken door het fascisme, een ideologie die oorlog voeren als doel op zichzelf ziet. Mein Kampf van Adolf Hitler staat vol met de boodschap dat mannen pas mannen zijn als ze vechten en dat vrouwen pas vrouwen zijn als ze vechters voortbrengen. Wie niet aan die norm voldoet is rijp voor euthanasie. Vandaar dat de slachtoffers van deze ideologie niet alleen op de slagvelden vielen, maar ook in zieken- en bejaardenhuizen, psychiatrische klinieken, tehuizen voor mensen met verstandelijke of lichamelijke beperkingen et cetera. Mensen die tot een "inferieur ras" werden bestempeld, kwamen met miljoenen om in de gaskamers.

Uiteraard was deze ideologie niet beperkt tot Duitsland en zijn bondgenoten. Ook in de landen die Duitsland vijandig gezind waren, kende het fascisme vele aanhangers. En was het met het einde van de tweede wereldoorlog ook gedaan met deze criminele politieke denkbeelden? Nee dus. Tot op de dag van vandaag marcheren de bruin- en zwarthemden door de straten van Nederlandse steden. Maar dat is nog niet eens het ergste. Een wijs man heeft eens gezegd dat na de tweede oorlog het nieuwe fascisme zich nadrukkelijk antifascistisch zal noemen.

Het is vooral dat laatste waar Commie zich zorgen over maakt. Iemand als Wilders laat geen kans voorbij gaan om zich tegen het fascisme af te zetten. Maar ondertussen maakt hij gebruik van alle propagandistische technieken die Hitler in Mein Kampf beschrijft. Hij verruilt alleen de joden voor de moslims. Zijn grootste truc is het vergelijken van Mein Kampf met de Koran. Commie heeft beide boeken gelezen maar kan er in de verste verte geen overeenkomst in zien. De vergelijking van Wilders is slechts bedoeld om moslims in een kwaad daglicht te plaatsen en zichzelf tegelijkertijd van iedere verdenking van fascistische ideeën vrij te pleiten. Maar de feiten liegen er niet om. Wilders kiest met zijn PVV voor ieder probleem bij voorkeur voor oplossingen die met geweld gepaard gaan. Zijn voorgestelde buitenlandse politiek is er een van bommen en granaten. Hij maakt ongeoorloofd onderscheid tussen verschillende groepen mensen. Niet alleen tussen moslims en niet-moslims, maar ook tussen mensen met en zonder betaalde baan. De sociale zekerheid kan wat hem betreft wel worden afgeschaft. De belastingdruk wil hij sterk verlagen. In de VS is dat ook gebeurd en het resultaat is dat de rijken rijker zijn geworden en de armen armer. Wilders kiest rigoureus voor de belangen van het grootkapitaal. Het is uiterst triest dat de mensen die het hardst achter hem aanlopen de eerste en grootste slachtoffers van zijn politiek zullen zijn.

In Engeland waren ze verstandig toen ze besloten Wilders niet op hun grondgebied toe te laten. Terecht vroegen ze zich af wat iemand die uit is op het aanwakkeren van godsdiensttwisten in hun land te zoeken had. Maar in Nederland zijn de politici stekeblind. Ze nemen het voor Wilders op onder het mom van het recht op vrije meningsuiting. Dat ze met het steunen van zo'n politieke crimineel in deze tijd van economische crisis met vuur spelen, dringt blijkbaar niet tot hen door.

De herdenking op 4 mei was oorspronkelijk bedoeld om een herhaling van de tweede wereldoorlog te voorkomen. Maar in hoeverre verschilt de tegenwoordige tijd van crisis en wederopkomst van fascisme met die van de jaren dertig van de vorige eeuw? Wellicht iets om eens over na te denken tijdens die 2 minuten stilte.