FIR-nieuws

Provocatie uit Brussel
Interview met Ulrich Schneider over geschiedvervalsing in het EU-parlement
Vertaling van artikel verschenen in het tijdschrift “Antifa” van de VvN / BvA (nov.dec. 2008)

Antifa: In het Europees Parlement worden op initiatief van de Europese Volkspartij, waarin de CDU de hoofdrol speelt, handtekeningen verzameld voor een petitie om 23 augustus tot een “gedenkdag voor de slachtoffers van stalinistische en nazi-misdaden” te verklaren. Wat is er aan de hand?
Ulrich Schneider: Dit verzoek is een algemene ideologische aanval op de historische fundamenten van de Europese naoorlogse ontwikkeling. Ten eerste, laat het zien dat de totalitaire thesis in zuivere vorm, via een antihistorische vergelijking van het stalinisme en het fascisme uitgaat. Al enkele jaren geleden probeerde men met een “Zwartboek van het communisme” aan te tonen dat de socialistische experimenten in Oost-Europese landen vergelijkbaar waren met de misdaden van het fascisme, vooral de Duitse.
Wat is de consequentie? Dit betekent niet alleen een historisch onjuiste vergelijking tussen fascistische dictatuur en de verschillende vormen van socialistische maatschappijvormen. Maar bovendien ontwikkelt men daarmede een relativering van de fascistische vernietigingspolitiek, welke daarmede een min of meer onschadelijke rol krijgt toebedeeld. Dit ontkennen de initiatiefnemers van het verzoekschrift niet. Het gaat hen erom, letterlijk, om de “gevolgen en het belang van het Sovjettijdperk en de bezetting in de “postcommunistische landen” in het middelpunt van de herdenking te plaatsen. Perfide is het voorstel in het bijzonder vanwege de voorgenomen datum van de “Gedenkdag”. Wat gebeurde namelijk op 23 augustus? Het is de datum van ondertekening van het Duits-Russische niet-aanvalsverdrag in 1939 door de minister van Buitenlandse Zaken van fascistisch Duitsland, Ribbentropp, en de minister van Buitenlandse Zaken van de USSR, Molotov. Iedereen die vertrouwd is met de geschiedenis, weet dat aan dit verdrag de inspanningen van de USSR voorafgingen om samen met de westerse mogendheden een alliantie tegen de fascistische oorlogsplannen te smeden. Aangezien de pogingen van de USSR om tot een alliantie te komen zonder succes bleken te zijn, leidde het tot dit verdrag, zodat de Sovjet-Unie tijd zou kunnen winnen in een mogelijke militaire aanval van het Duitse fascisme.
Antifa: Maar het niet-aanvalsverdrag was, zoals we nu weten, nogal problematisch?
Ulrich Schneider: Natuurlijk. Door de aanvullende overeenkomsten zijn meer verregaande afspraken gemaakt. In hedendaags perspectief zijn er ook enkele aanwijzingen dat de Sovjet-Unie om hun vermogen de verdediging te versterken in de gewonnen tijd niet altijd efficiënt gebruikte. Vanuit antifascistische zijde bekeken zijn dit duidelijke kritiekpunten.
Maar dat alles geeft geen enkele rechtvaardiging, de verjaardag van de ondertekening van het verdrag tot “Gedenkdag van het totalitarisme” te maken. Denkt men daar verder over, dan kan men tot de stelling komen, dat Duitsland en de USSR voor de Tweede Wereldoorlog en de slachtoffers van de fascistische vernietigingspolitiek in gelijke mate verantwoordelijk zouden zijn (…).
Een volstrekt onhoudbare positie! Men probeert het centrale uitgangspunt van de Europese naoorlogse ontwikkeling, de gezamenlijke actie van de volkeren en staten in de anti-Hitler coalitie voor de bevrijding van hun land van de fascistische barbarij, te ontkennen en te vervangen. Naast de versterking van anticommunisme lijkt dit mij absoluut centraal te staan bij deze provocatie.
Antifa: Waarom verschijnt deze aanval juist nu in het Europees Parlement?
Ulrich Schneider: Het Europees Parlement heeft in de afgelopen jaren herhaaldelijk doelbewust antifascistisch gebied stelling genomen: Ik herinner me het besluit van het Europese Parlement, om de 27e januari, de verjaardag van de bevrijding van het vernietigingskamp Auschwitz door het Sovjetleger, officieel als Europese herdenkingsdag voor alle slachtoffers van de fascistische vervolging te maken.
Ik herinner me de beslissing van het Parlement van 1993 betreffende het behoud van historische plekken van de fascistische vervolging en vernietigingskampen. Specifiek in dit besluit is dat elk verbinding met herdenking van andere vormen van politiek onrecht afgewezen werd.
Het zou van cruciaal politiek belang zijn, wanneer men erin zou slagen, deze antifascistische consensus in het Europese Parlement te vernietigen.
Antifa: Hoe staat de FIR tegenover dit voorstel, en wat doen de overige antifascistische organisaties in Europa tegen deze provocatie?
Ulrich Schneider: Als secretaris-generaal van de Internationale Federatie van Verzetsstrijders (FIR) en de Federatie van de antifascisten, ben ik erg blij dat een aantal lidorganisaties, o.a. van Griekenland, al duidelijke verklaringen afgegeven hebben.
Ik hoop en verwacht dat andere lidorganisaties in de toelichting en de verklaringen van hun respectieve leden van het Europarlement oproepen van die resolutie af te zien. De totalitarisme-verklaring is een product van de “Koude Oorlog” en kan geen basis vormen voor een toekomstig Europa.
De vragen werden gesteld door Regina Girod, vertaling: Piet Schouten

Toenmalige joodse partizanen die tegen de nazi-bezetting hebben gevochten, zijn in Litouwen mikpunt van openlijke discriminerende aanklachten. Al bijna een jaar komt het openbaar ministerie met een zaak wegens vermeende oorlogsmisdaden die door partizanen in de Tweede Wereldoorlog gepleegd zouden zijn. In de lijst met aanklachten van het openbaar ministerie zijn uitsluitend joodse namen te vinden. Formele onderzoeken zijn gericht tegen “Onbekend”, de voormalige strijders zullen worden gehoord als getuigen. Daarbij wordt verondersteld dat zij bekend waren met vermeende misdadigers onder hun medestrijders. Het is veelzeggend dat Litouwen geen actie ondernomen heeft om de talrijke lokale nazi-collaborateurs
voor het gerecht te dagen.

Defilé ter herinnering aan Duitse capitulatie in Wageningen toch weer nationale herdenking
Door Bert Bakkenes

Het lijkt er op dat de pogingen van de Nederlandse overheid, om de aandacht bij de herdenkingen op 4/5 mei te verschuiven van de Tweede Wereldoorlog naar de zogenaamde vredesmissies en andere conflicten, tot mislukken gedoemd zijn. Een voorbeeld is het instellen van de veel besproken Veteranendag enkele jaren geleden. Het doel van deze dag was om een vervangend evenement te vinden voor het defilé van veteranen dat jarenlang in Wageningen is gehouden om de Duitse capitulatie in 1945 te gedenken. De capitulatie werd immers in Wageningen ondertekend in Hotel De Wereld. Na het instellen van de Veteranendag, in 2004, besloot het organiserende comité in Wageningen, het Nationaal Comité Herdenking Capitulaties, om na het jubileum jaar 2005, het nationale defilé af te schaffen. In Wageningen viel dit niet echt goed, en het plaatselijke Comité 4 en 5 mei besloot de traditie in 2006 voort te zetten met een plaatselijk Vrijheidsdefilé.

Het Wageningse defilé, dat wel bleef vasthouden aan de traditie van het gedenken van de Duitse capitulatie, bleek nog steeds erg populair onder de veteranen die in groten getale bleven toestromen. Intussen heeft het originele comité, het Nationaal Comité Herdenking Capitulaties (NCHC), de boodschap begrepen en is er besloten om het defilé in Wageningen toch weer tot een nationaal evenement te maken. Wel zal de herdenking een meer internationaal karakter krijgen. Het evenement zal uit drie onderdelen bestaan. Er komt een symposium rond het thema “Vrede en Veiligheid”, een herdenkings-

bijeenkomst, en het bekende defilé. Net als vroeger zullen veteranen uit de Tweede Wereldoorlog, en erfopvolgers van de Nederlandse en buitenlandse legeronderdelen die een bijdrage hebben geleverd aan de bevrijding van Nederland in de Tweede Wereldoorlog, voor dit defilé worden uitgenodigd. Voor het symposium zal ieder jaar een ander internationaal gericht thema worden gekozen. In 2009 zal het thema het 60 jarig bestaan van de NAVO zijn. Een thema dat wel als controversieel moet worden aangemerkt omdat de NAVO een geschiedenis kent die met bevrijding en vrijheid niets te maken heeft. Veel eerder is het tegendeel het geval.
Dat het defilé weer een echte nationale herdenking wordt gewijd aan de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog is vooral te danken aan de vele veteranen die iedere jaar met hun voeten stemden en toch weer naar Wageningen afreisden. Het is nu aan vredes- en antifascistische organisaties om er voor te zorgen dat tijdens het evenement in 2009 het ware karakter van de NAVO naar voren komt. Het imago van een vrede brengend bondgenootschap moet zondermeer onderuitgehaald worden. De NAVO is opgericht om de Sovjet-Unie te vernietigen, en de belangen van de Westerse heersers overal ter wereld te verdedigen. Ondanks het verdwijnen van het Warschau Pact is aan deze taak weinig veranderd. Het bloedige NAVO spoor moet in Wageningen goed zichtbaar worden gemaakt, kortom het symposium mag geen NAVO zegetocht zonder antwoord worden.