De weldoener speelt zijn rol - tot welke prijs?

deed een schijnheilig aanbod van $100.000 als hulp na de ramp die orkaan Gustav met zich meebracht, onder voorwaarde van een inspectie ter plaatse om de schade te taxeren. Ons antwoord was dat Cuba geen donaties wil accepteren van een land dat

ons een blokkade oplegt, dat de schade al berekend is en dat wij alleen vragen om de export van de nodige materialen en credit niet te verhinderen. Zekere figuren gingen op hoge toon tekeer omdat de Cubaanse afwijzing onvoorstelbaar is.
Enkele dagen later, toen orkaan Ike het land teisterde, van de Masai in het oosten tot Cabo de San Antonio op de Westkaap, waren de buren in het noorden meer subtiel. Zij verzachtten hun taal. Zij spraken over luchttransport klaar om te starten met $5 miljoen aan materiaal, dat zij de schade niet noodzakelijk hoefden te taxeren want dat zij dat met eigen middelen al gedaan hadden, ongetwijfeld een vorm van spionage. Deze keer geloofden zij dat de revolutie in een dilemma verkeerde: als het aanbod verworpen zou worden dam komen er problemen met de bevolking. Misschien dachten zij dat niemand de beelden gezien heeft op de VS televisie van de VN bezettingsmacht in Haïti die eten uitdeelde aan de hongerige bevolking die daarvoor vocht achter de prikkeldraadversperring met als gevolg dat zelfs kinderen verwond werden. Honger in dat land is de vrucht van de historische en niets ontziende plundering van naties. Precies daar, in Les Gonaïves, waren onze dokters hun levens aan het riskeren door mensen in deze stad te helpen zoals zij daar doen in bijna alle gemeenten. Die samenwerking wordt voortgezet ondanks orkanen, net als in tientallen landen over de hele wereld. Het categorische antwoord op dit nieuwe en sluwe aanbod was: ‘ons land kan geen donatie aannemen van een regering die ons blokkeert, ofschoon die genegen is de onontbeerlijke materialen te kopen van VS bedrijven op de export markt en die toestemming eist voor het leveren ervan en van kredieten, die normaal zijn in alle handelstransacties. Als de VS regering dit niet wil doen op permanente basis dat vraagt Cuba een dergelijke toestemming voor de komende zes maanden, gezien de schade die de orkanen Gustav en Ike aanbrachten, terwijl de gevaarlijkste maanden voor orkanen nog moeten komen.’

Ons antwoord was niet arrogant, dat is niet de stijl in Cuba. Op gematigde toon is gesteld dat een tijdelijke opschorting van het handelsverbod voor ons voldoende is. Carlos Gutiérez, de VS onderminister van handel, liet op vrijdag 12 september deze tijdelijke opheffing van de blokkade buiten beschouwing. Het spreekt vanzelf dat de regering van dat machtige land niet kan begrijpen dat de waardigheid van een volk niet te koop is.

De golf van solidariteit van kleine en grote landen met of zonder geldmiddelen zou verdwijnen op de dag dat Cuba ophoudt eervol te zijn. Degenen in ons land die hierover verontwaardigd zijn maken een grote fout. Als het 1 miljard dollar was geweest in plats van vijf miljoen zou onze reactie dezelfde zijn. Een bedrag van 200 miljard dollar en de schade aan duizenden mensenlevens die de blokkade gekost heeft kunnen niet terugbetaald worden.
Het officiële rapport heeft berekend dat de schade meer dan 5 miljard dollar bedraagt als men berekent volgens conventionele prijzen. Maar om zó te bouwen dat er weerstand geboden kan worden tegen de hevigste windsnelheden is er iets nodig waar wij een groot tekort aan hebben, namelijk arbeidskracht. Deze is nodig voor herstelwerkzaamheden en voor duurzame constructies. Die arbeidskracht moet verdeeld worden over alle andere centra van productie en dienstverlening, die verwoest zijn. Vandaar dat de kosten van gebouwen en de vergoeding die geïnvesteerd moet worden vele malen groter zijn.
De slag die de natuur toegebracht heeft is ernstig, maar het is hartverwarmend te weten dat in onze veldslag geen wapenstilstand of opschorting zal kunnen zijn.
De economische crisis die de VS treft en als gevolg daarvan ook de rest van de landen op aarde, kent geen definitieve oplossing. Maar hier zijn er reacties op natuurrampen en op elke poging om voor onze waardigheid een prijs te bepalen.

(bron: Granma Internationaal)