De dag dat Habeas Corpus stierf (17 oktober 2006)
en de Verenigde Staten een dictatuur werden

Door Robin de Ruiter

Een rechtsstaat wordt daardoor gekenmerkt dat iemand zolang onschuldig is totdat zijn schuld bewezen is en dat willekeurige groepen mensen, welke iemand niet aanstaan, niet zomaar preventief gevangen genomen kunnen worden. De Verenigde Staten beschikken over een prachtige grondwet waarin iedereen het recht heeft op zijn of haar wijze gelukkig te worden. Amerika is er trots op een land van vrije meningsuiting te zijn. Na de aanslagen van 11 september is er echter iets wezenlijk veranderd. Na deze aanslagen kunnen op hoog niveau zaken doorgezet worden, die daarvoor nooit te realiseren zouden zijn geweest.
President George W. Bush heeft na 11 september achter de ruggen van zijn gekozen volksvertegenwoordigers - Democraten en Republikeinen - om een geheime, door zijn militairen ondersteunde schaduwregering uit niet-gekozen staatsdienaars geformeerd. Geen enkel lid van de overige machtstakken, de wetgevende en de rechterlijke, waren bij dit plan betrokken of er zelfs maar van op de hoogte. In het bergachtige oosten van de VS had men een voorlopig regeringscentrum ingericht, dat in oktober 2001 de status van permanent instituut kreeg. Sindsdien worden alle hoogste ambtenaren, dat wil zeggen degenen die direct onder de kabinetsleden vallen, per toerbeurt om de drie maanden naar dat regerings-centrum verplaatst. Deze geheime regering is vooral duister omdat zij uit uitsluitend (75 tot 150) medewerkers van de uitvoerende macht is samengesteld. Er zijn inmiddels juridische documenten ontdekt waarin deze personen alle volmachten van de uitvoerende macht toebedeeld worden. Deze opzet is geheel in strijd met de verdeling van de machten, zoals die in de Amerikaanse grondwet is vastgelegd. De geheime regering bestaat uitsluitend uit lieden die bevoegd zijn het militaire

apparaat en de politiediensten te bevelen. Daarbij worden zowel de wetgevende als de rechterlijke macht buitenspel gezet. Kan zo’n systeem nog anders betiteld worden dan een open dictatuur?

Sinds 11 september 2001 worden door de regering Bush alle democratische rechten afgebroken. De grootste bedreiging voor het Amerikaanse volk komt niet van buitenaf, van terroristen of islamitische fundamentalisten, maar van binnenuit, vanuit de geheime plannen van de Amerikaanse regering zelf. De terroristische aanslagen werden als excuus gebruikt om een schaduwregering te vormen die achter de rug van de wetgevende macht om opereert. De oorlog tegen het terrorisme is de basis geworden waarop de regering Bush langzaam maar zeker een op militairen en politie steunende dictatuur opzet, welke aangestuurd wordt door een geheime kliek gezichtloze figuren, die om veiligheidsredenen vanuit onbekende oorden opereren. De regering van de Verenigde Staten schuift voort-durend haar eigen grondwet terzijde of stelt deze zelfs gedeeltelijk buiten werking.

De Amerikaanse president Bush is tot voor kort van mening geweest dat hij alleen kon beslissen hoe terreurverdachten worden behandeld. Nadat de kwestie van het bestaan van de geheime CIA-gevangenissen uitlekte, noemde Bush - afgezien van het feit dat hij in strijd met de Conventie van Genève had gehandeld - de geheime CIA-gevangenissen een fantastisch wapen om het Amerikaanse volk in de komende jaren te beschermen.
Daarop oordeelde het Hooggerechtshof dat de regels voor terreurverdachten door de wetgever zelf moesten worden vastgelegd. Dit was een streep door de rekening van Bush en zijn neo-Cons. Om het oordeel van het Hooggerechtshof te omzeilen presenteerden zij niet lang daarna de Military Commissions Act.

Deze wet staat President Bush, of de minister van Defensie, toe om iedereen - burger van de Verenigde Staten of niet - tot een ‘unlawful enemy combatant’ (een ongeoorloofd vijandelijke strijder) te verklaren.
Volgens de Military Commissions Act is het de eerder genoemde ‘uitvoerende macht’ die beslist wie een ‘unlawful enemy combatant’ is. Het is belangrijk op te merken dat de definitie van ‘unlawful enemy combatants’ zo vaag is dat iedere burger in de Verenigde Staten dreigt eronder te vallen. Met deze wet kan Bush iedereen zomaar opsluiten en de sleutel wegwerpen zonder dat men een kans krijgt zijn onschuld voor een rechtbank te bewijzen. De Military Commissions Act is een inbreuk op de Conventie van Genève, het Tweede Amendement en de Grondwet.
Deze wet geeft Bush het recht mensen die volgens hem steun geven aan vijandelijkheden jegens de Verenigde Staten voor onbepaalde tijd op te sluiten en voor militaire commissies te berechten waar ze minder rechten hebben dan in gewone rechtbanken(1). In de Military Commissions Act wordt de militaire tribunalen het gebruik van ‘afgedwongen bewijs’ – door marteling verkregen bewijs - toegestaan. Daarnaast wordt in deze wet foltering gelegaliseerd en Amerikaanse functionarissen die verantwoordelijk zijn voor foltering van gevangenen vrijgesteld van strafvervolging. De Military Commissions Act maakt de gebruikte foltertechnieken, bijvoorbeeld de folteringen in Abu Ghraib, wettelijk!
Op 30 september werd de wet door het Congres van de Verenigde Staten aangenomen en sinds dinsdag 17 oktober 2006 is het wettelijke status. De omstreden wet werd op die datum door George W. Bush ondertekend, precies 135 jaar nadat de laatste Amerikaanse President Ulysses S. Grant habeas corpus opschortte. Bij ondertekening zei Bush dat de wet “mensenlevens zal redden”. Bush meest cynische opmerking


november 2006
De Anti Fascist
21

 

tijdens de ondertekening van de nieuwe wet was wel dat hij deze wet ter nagedachtenis van de slachtoffers van 11 september 2001 ondertekende. In werkelijkheid heeft deze wet natuurlijk niets te maken met de duizenden onschuldige slachtoffers van 9/11 of het straffen van de verantwoordelijken van deze massamoord.
De meest heilige rechtsprincipes kunnen van nu af met voeten worden getreden. Veel rechtsprincipes worden door de Military Commissions Act overboord gegooid. Met bovenaan de lijst het recht om niet gevangen te worden gezet zonder proces of het recht om zich te verdedigen (habeas corpus). De ‘unlawful enemy combatants’ bestaan sinds de ondertekening van de nieuwe wet niet alleen uit de gevangenen van Guantanamo, maar ook uit alle Amerikaanse burgers en de twaalf miljoen illegaal verblijvende mensen in de Verenigde Staten.
De term ‘unlawful enemy combatant’ omvat principieel iedereen die door Bush en zijn neo-Cons als een probleem wordt gezien. Overigens maakt de wet ook melding van ‘alien unlawful enemy combatant’. Helaas wordt in de resterende 38 pagina’s het verschil tussen beide termen niet verklaard.
De nieuwe wet heeft het stempel van een bananenrepubliek. Harold Koh, decaan van de faculteit rechten van de befaamde Yale University zei: “Het beeld van het Congres dat zich haast om de rechterlijke macht bevoegdheden te ontnemen in antwoord op een door de politiek gecreëerde noodsituatie, is heel schokkend. De verdachten in de nazi-processen in Neurenberg en voor het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag hadden meer rechten.”(2)
Wanneer Bush en/of Rumsfeld beweren dat iemand een ‘unlawful enemy combatant’ is, dan moeten wij dat geloven en aanvaarden. Er bestaat geen mogelijkheid dat een onafhankelijke rechter een onderzoek gelast waarom hij of zij gevangen wordt gehouden. En dan kan Bush de verdachte ook nog laten martelen om hem een bekentenis af te dwingen. Vervolgens kan men hem of haar op basis van de gedwongen bekentenis veroordelen. Dit alles gebeurt in het geheim.

De republikeinen zijn overweldigd door de neo-Cons. Daarom zal de nieuwe wet ook in de toekomst niet meer ongedaan worden gemaakt. Het ondertekenen van deze wet is de dood van het Amerikaanse politieke systeem. De wet is van toepassing op alle burgers van de Verenigde Staten, ongeacht hun status. Alle Amerikanen dienen van nu af hun buurman te vrezen, want als men niet op hem of haar gesteld is kan men hem of haar bij de neo-Cons aangeven. Met als gevolg dat voordat men er erg in heeft voorgoed in een van de over heel de Verenigde Staten opgerichte concentratiekampen verdwijnt.

Ook in Europa worden achter gesloten deuren zaken bedisseld waar de burger geen zicht op heeft, maar wel de gevolgen van voelt. In Europa kennen we bijvoorbeeld het Europees Arrestatiebevel.
Net als de Military Commissions Act is het Europees Arrestatiebevel een aanval op al eeuwen bestaande democratische burgerrechten. Het brede publiek heeft hier amper kennis van kunnen nemen, want de media en de overheid hebben dit onderwerp voor het grootste gedeelte buiten de publiciteit gehouden.
Onze politici beweren dat het EAB een van de maatregelen is welke op EU-niveau als gevolg van 11 september 2001 genomen is. Aanvankelijk zou het alleen om verdachten van terroristische activiteiten gaan, maar thans geldt het voor iedereen. De juridisch onduidelijke categorie ‘terrorisme’ is slechts een van de beschreven strafbare feiten. Het grootste deel van de 32 strafbare feiten die op de lijst staan waarover de EU-lidstaten het eens geworden zijn (ongeacht de huidige nationale wetgevingen!), kan als matige of zware alledaagse criminaliteit beschouwd worden en heeft in de regel niets met terrorisme, hoe men dat dan ook definieert, te maken(3).

Het EAB is een ramp voor de burger. Halsstarrige tegenstanders van oorlogen die tegen zogenaamde schurkenstaten gevoerd worden, worden gezien als geheime bondgenoten van terroristen. Het EAB maakt het mogelijk oppositiebewegingen te onderdrukken en iedere deelnemer eraan als misdadiger te behandelen.

Iedere tegenstander van de Nieuwe Wereldorde kan op deze wijze gedeporteerd worden en ver van de ogen en controle van zijn eigen volk en geliefden tot zwijgen gebracht worden.
Begin 2005 blijkt dat reeds meer dan 2600 maal van het EAB gebruik is gemaakt(4). Meerdere personen, waaronder tegenstanders van de Nieuwe Wereldorde, zijn gedeporteerd!

Door de invoering van het EAB zijn o.a. de waarborgen die besloten liggen in uitleveringsprocedures omzeild. Het EAB leidt tot aanhouding en een snelle overdracht van de opgeëiste persoon naar de verzoekende staat, zonder rechterlijke bemoeienis en controle. Het tot dusverre geldende basisprincipe op het verbod tot uitlevering van burgers wordt met het EAB volledig afgeschaft. De rechters in het land waar het verzoek tot uitlevering ingediend wordt, kunnen op geen enkele wijze de rechtsgeldigheid van dat verzoek controleren. Zonder opgaaf van reden kan men gearresteerd en uitgeleverd worden. Een Nederlandse ingezetene kan bijvoorbeeld zonder pardon naar Polen overgebracht worden! Een officier van Justitie in Polen kan de Nederlandse politie verplichten iemand te arresteren als hij daarom vraagt. Geen enkele instantie in Nederland is meer bevoegd om de beschuldiging en het uitleveringsbevel gerechtelijk te onderzoeken. Het EAB houdt in dat een Nederlandse rechter het arrestatiebevel van een collega uit een ander EU-land dient te respecteren en uit te voeren(5). Ook wanneer volgens de Nederlandse wetgeving iemand voor een dergelijk vergrijp niet in voorarrest gezet mag worden of wanneer het feit, in tegenstelling tot het land dat de uitlevering vordert, zelfs in Nederland helemaal niet strafbaar is. In Nederland vindt in zo’n geval geen onderzoek plaats naar de feitelijke schuld van de betrokkene! Het EAB maakt het volgens clausule 2003/577/GAI zelfs mogelijk dat de bezittingen van een verdachte in beslag genomen worden, waardoor het vrijwel onmogelijk wordt om bij berechting in een vreemd land nog adequate tolken of een Nederlandssprekende advocaat in te schakelen.


november 2006
De Anti Fascist
22

 

Volgens het EAB kan een EU-lidstaat een burger in een ander EU-land ook laten veroordelen, terwijl het gepleegde strafbare feit in eigen land niet strafbaar is. De volgende situatie zou zich kunnen voordoen: u heeft in Amsterdam deelgenomen aan een protestdemonstratie tegen de regering. Tijdens deze demonstratie heeft u een spandoek omhoog gehouden met daarop de tekst ‘Weg met deze regering’. Volgens het Nederlandse recht is dat volledig legaal. In Slovenië echter worden demonstraties tegen de regering gezien als terroristische daden, en terrorisme valt nu eenmaal onder het EAB. Dat betekent dat het mogelijk is dat u aan Slovenië uitgeleverd mag worden om daar wegens terrorisme berecht en veroordeeld te worden. Vraagt u zich dus maar eens in alle ernst af of u vijanden heeft. Neemt u deel aan politieke activiteiten? Het schrijven van een ingezonden stuk in een krant over bijvoorbeeld 11 september 2001 kan op Malta als een terroristische daad aangemerkt worden, waarop een gevangenisstraf van minstens twee jaar kan volgen. Niet alleen echter de persvrijheid, ook de vrijheid van meningsuiting is in het geding. In Bulgarije bijvoorbeeld bestaat een antidiscriminatiewet (betreffende godsdienst, leeftijd en seksuele identiteit) waarmee u als Nederlander als heel snel in conflict kunt komen (minimale straf is hier vijf jaar gevangenis).

In de meeste landen van de EU behoort het EAB al tot de dagelijkse praktijk en dreigen burgergrondrechten tot een speelbal van Europese justitiële instanties te worden. Het EAB maakt korte metten met de beschermingsclausules waarmee de cultuur van onze eigen strafrechtstraditie totnogtoe gewaarborgd was.

Door invoering van het EAB wordt o.a. de eis van dubbele strafbaarheid voor het gros van de delicten waarvoor mag worden uitgeleverd, afgeschaft. In de oude procedure moest de gedraging waarvoor moest worden uitgeleverd strafbaar zijn in zowel het land dat om uitlevering vroeg, als in het land dat zou uitleveren.
De structuur van een strafzaak, waardoor een eerlijk proces kan plaatsvinden, en

de balans tussen de onderlinge machten van een rechtsstaat worden door het EAB compleet verstoord. In de Nederlandse Grondwet staat dat iedere burger vrij is om te doen wat hij wil, mits men zich aan de regels houdt. Nederland is een rechtsstaat waar een ieder een beroep kan doen op een rechter om een onafhankelijke uitspraak te kunnen krijgen(6). Met invoering van het EAB wordt de onafhankelijkheid van de rechter als zodanig aangetast. Deze aantasting verhoudt zich op geen enkele wijze met de Nederlandse grondwet. Uit artikel 17 van de grondwet valt af te leiden dat het ongeoorloofd is als iemand anders dan de rechter gaat (mee)beslissen. Dit is nadelig voor de burger, omdat hij als procespartij dan niet weet waar de interpretaties van de rechter vandaan komen, en zich indien nodig daartegen moeilijk kan verweren. Door het EAB blijft van artikel 17 van de grondwet en van het daaruit voortvloeiende rechtssysteem, dat als de basis van onze strafrechtcultuur beschouwd wordt, niets meer over. Ook de Relatieve Competentie, waar de vraag speelt in welke plaats en rechtbank men terecht moet staan, komt te vervallen. Voor het strafrecht geldt: die rechter is bevoegd binnen wiens rechtsgebied het feit is begaan of de verdachte woont of zich bevindt of waar hij zijn laatst bekende verblijfplaats heeft gehad (artikel 18). De betekenis die de wetgever op grond van deze gebiedsbepaling toekent, is van zo groot belang dat een foute toepassing ervan zelfs tot een nietigverklaring van de veroordeling leidt!

Ook de mogelijkheid, dat - na het vergaren van de bewijsmiddelen door de aangezochte staat - het verzoek zelve (proces-verbaal) aan de verdachte of een derde ter hand wordt gesteld - komt te vervallen. Een en ander is van belang in verband met het indienen van bezwaren en beroepen en de verdediging van de verdachte. Ook de bepaling dat een uitgeleverd persoon niet berecht mag worden voor andere, eerder begane daden dan de daad welke tot het verzoek tot uitlevering leidde, is afgeschaft(7).
Dr. Carlo Alberto Agnoli, een voormalig Italiaans rechter, brengt zijn waarschuwing aan alle EU-burgers als volgt onder woorden: “Het EAB zal de op recht en

gerechtigheid gebaseerde rechtssystemen van praktisch alle Europese landen volledig omvormen en uiteindelijk tenietdoen(8).
De toekomstige inquisitoren van de gemeenschappelijke Europese inquisitie zullen onbeperkte speelruimte krijgen: een griezelige nachtmerrie - een totalitaire politiestaat - is nabij!

Zie ook de AFVN-column met Engelstalige (NL-ondertiteling) video.

(Footnotes)
(1) George W. Bush was de bedenker van de term ‘unlawful enemy combatants’. Met deze term meende hij in Afghanistan opgepakte en naar Guantanamo Bay versleepte mensen niet als krijgsgevangenen, volgens de Conventie van Genève, te hoeven behandelen.
(2) Washington Post van 18 oktober 2006.
(3) Enkele voorbeelden van de 32 strafbare feiten: deelneming aan een criminele organisatie, terrorisme, mensenhandel, corruptie, fraude, vreemdelingenhaat en racisme, illegale handel in wapens, munitie en andere explosieve waren, milieu-misdrijven, cybercriminaliteit, illegale handel in cultuurgoederen, waaronder an-tiquiteiten en kunstvoorwerpen, oplichting, chantage en afpersing, sabotage en brandstichting.
(4) Süddeutsche Zeitung van 25 februari 2005.
(5) De Nederlandse rechter heeft niet meer de geringste mogelijkheid om vast te stellen of er voor arrestatie een legitieme reden bestaat.
(6) Niemand kan tegen zijn wil worden afgehouden van de rechter die de wet hem toekent (artikel 17 van de grondwet). Het Fair Trial artikel 6 van het EVRM is bedoeld om de burger te beschermen tegen een partijdige rechter, of tegen een rechter die in zijn oordeel beïnvloed is door krachten van buitenaf (te denken valt aan dwang van de uitvoerende macht), zodat de burger geen eerlijk proces krijgt.
(7) Het Europees Arrestatiebevel kan ook voor strafbare feiten gebruikt worden die vóór de ratificatie ervan begaan zijn!
(8) Dr. Carlo Alberto Agnoli, Der europäische Haftbefehl - Kürzester Weg in die Tyrannei, Durach 2005.


november 2006
De Anti Fascist achterpagina
23