Door Joke Kaviaar

Na de brand in uitzetbajes Schiphol Oost schreef ik: "Zijn er nog nieuwe deportatiebajessen in aanbouw? Nog vóór er mensen in worden opgesloten met de grond gelijk maken!"
Nu is het zeven maanden geleden dat daar elf mensen het leven lieten. De bajes wordt weer in gebruik genomen. Kamp Zeist is net zo brandgevaarlijk. In Zestienhoven staat een loods, en van bajesboten kan minister Donner al helemaal geen genoeg krijgen. Die gristelijke griezel krijgt van mij als eerste een taart in die boeventronie van ‘m, maar dat terzijde.
Over die boten wil ik het nu hebben. Drijvende doodskisten zijn het. Maar ze stoppen mensen er levend in. Mooi sober, nietwaar, Piet-magere-Hein? Dat heeft-ie met Verdonk zo afgesproken. Snel, goedkoop, adequaat, daadkrachtig. Met een rechte rug over de kromme ruggen van anderen. Er liggen er al twee in Rotterdam, inmiddels omgedoopt tot ‘Guantanamo Bay aan de Maas’ en er komen er snel meer bij. De gemeenten die de makkelijk afdrijvende betonnen bakken in hun haven laten dobberen, kunnen er goed aan verdienen, zoals de gemeenten Dordrecht, Maastricht, en als eerste: Zaanstad.
Wacht eens! Komen er bajesboten bij mij om de hoek? In mijn woonplaats? Wacht eens! Had die wethouder niet met aftreden gedreigd bij de komst van een vertrekcentrum? Alle vissenkoppen nog aan toe! Wat heeft die een berg boter op zijn hoofd! Dat heeft-ie geweten! Hij kreeg van ondergetekende de vissekoppen tijdens een commissie getrakteerd. Twee weken later bracht ik de boter, bij de installatie van de nieuwe raad, onder het motto: Boter bij de vis.

Een aanslag op de democratie!
Nog één maand en dan willen ze die boten in gebruik hebben. Losgeslagen of niet. Tijd voor een nachtelijke burgerinspectie! Het leek zomaar te kunnen. Ik sloop het terrein op, glipte op de boot, en werd betrapt door bewakers.
Hun zoeklichten schenen naar binnen. Telkens dook ik weg. Tenslotte verschool ik me in een cel in aanbouw. Het stonk er naar verf. Twee hele uren heb ik daar doorgebracht, afwachtend of ik gepakt zou worden of toch de dans zou ontspringen. Ik kon die boot niet af! De uitgang werd bewaakt.
Als een rat in de val zat ik, maar het schip zonk toch niet en ik had alle tijd die cel goed te bekijken.
Da’s snel klaar: klein. De leefruimte is twee meter breed en drie meter lang. Zet daar dat stapelbed in en klaar is je deportatievoorportaal. Dunne wandjes ertussen, maar stevig genoeg om niet uit te kunnen breken. Een lange smalle gang. Luchtkooi d’r bij. Laat de gevangenen maar komen.
Voor nu zat ik daar nog. Het licht van de bouwlampen op de kade tekende het traliewerk af op de muur. Ik hoorde iets roepen, een hond blaffen. Ze kwamen de boot op! Politie!
Het duurde nog lang voor het gesnuffel dichterbij kwam. ‘Curiosity killed the cat’ zei ik - grijnzend - tegen de hondengeleider die zijn zaklamp in mijn gezicht scheen, en verhuisde vervolgens, met de hulp van drie heren van de Zaanse hermandad, van een cel op de bajesboot naar één op het hoofdbureau van politie.
Uiteindelijk duurde mijn inspectie tot de volgende morgen elf uur. Bronnen in het Zaanse stadhuis vertellen me dat aldaar dezelfde middag nog werd rondverteld dat ‘die Kaviaar’ de voorgaande nacht door de politie uit de bajesboot was gehaald. Daar zijn ze bezorgd over: Er zou wel eens iets kunnen gebeuren met die boten, nog voor er - volgens goed democratisch gebruik - onschuldigen kunnen worden afgestraft.
Ja... wie weet.

Dit artikel is eerder verschenen in Kleintje Muurkrant nr 414, 16 juni 2006

“Als er bij een ramp waarvoor de overheid verantwoordelijkheid draagt dodelijke slachtoffers vallen, dan is schadevergoeding alleen niet genoeg. Dan moeten ook de verantwoordelijke overheidsfunctionarissen zelf strafrechtelijk vervolgd kunnen worden.” Aldus een uitspraak van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens enige tijd geleden. Naast procedures voor schadevergoeding voor de slachtoffers blijven we ons dan ook, evenzeer, inzetten voor een strafrechtelijke vervolging van Donner en Verdonk in het kader van de Schiphol-brand.

Als u deze editie van de Anti-fascist onder ogen krijgt, is inmiddels beroep ingesteld tegen de weigering van het Openbaar Ministerie (OM) om de ministers Donner en Verdonk strafrechtelijk te vervolgen. Een strafklacht tegen hen werd bij het OM aanhangig gemaakt kort na de rampzalige brand. Dit gebeurde door een dertigtal mensen, waaronder ook nabestaanden van de dodelijke slachtoffers van deze brand.

Deze strafklacht tegen de beide ministers is gebaseerd op hun verantwoordelijkheid voor ‘een wrede en onmenselijke behandeling in de zin van het Anti-Folterverdrag’, die de gevangenen in het detentiecentrum Schiphol-Oost hebben moeten ondervinden voor, tijdens en na de catastrofale brand.

Daarbij gaat het dan ook niet alleen om de dodelijke slachtoffers en degenen die bij de ramp fysieke verwondingen hebben opgelopen, maar ook om het feit dat de getraumatiseerde overlevenden nog steeds een adequate behandeling wordt ontzegd.

Het OM - in feite natuurlijk de ‘lange arm’ van de minister van Justitie Donner - heeft in eerste instantie, zoals te verwachten viel, de klacht afgewezen. Dit gebeurde op het formele argument dat ministers nu eenmaal niet door het OM kunnen worden vervolgd, maar dat de Kroon dit moet doen, of de Tweede Kamer.

Maar hierop is één uitzondering, en die geldt voor misdrijven op grond van het Anti-Folterverdrag. DAAR hadden we ons op beroepen, en daar is door het OM volledig aan voorbij gegaan.

Nu zal het gerechtshof dus over wel of niet vervolging moeten oordelen. Er komt dan eerst nog een rechtszitting over, voor het zover is. In een nog latere instantie zal daar dan wellicht ook nog het Anti-Foltercomité aan te pas komen, en het Europese Hof voor de Rechten van de Mens.

Want noch het aspect van de schadevergoeding voor de slachtoffers, noch het aspect van de strafrechtelijke verantwoordelijkheid van Donner en Verdonk zullen we laten rusten!
In het komende nummer van de Anti-Fascist zal hier verder verslag van worden gedaan.

Nico Steijnen

Sluit Kamp Zeist en alle andere uitzet- en detentiecentra!
Door Wessel Koopmans, Komite Sluiting Kamp Zeist

Wat is een detentiecentrum?
In 2002 werd de “tijdelijke wet noodcapaciteit drugskoeriers” van kracht. Deze wet maakt het mogelijk om gevangenen op te sluiten in zgn. “detentiecentra”. Dit zijn gevangenissen die niet aan de voorwaarden hoeven te voldoen die er in een beschaafd land aan een gevangenis gesteld (moeten) worden. Gevangenen in detentiecentra zitten vaak met vier personen in een kleine cel. Het recht om te werken en een opleiding te volgen geldt niet voor hen. Dagelijks mogen zij een uur luchten in een kooi, en bij wijze van ‘recreatie’ mogen zij overdag een beetje door de cellengang lopen. Als zij tenminste niet in de isoleercel gegooid zijn, want daar wordt bij de minste of geringste inbreuk op de regels toe overgegaan, door de bewakers die vaak onervaren uitzendkrachten in dienst van bewakingsbedrijven zijn.
Medische klachten van de gevangenen worden vaak genegeerd of ‘behandeld’ met paracetamol. Ook het recht op bezoek en juridische bijstand wordt tegengewerkt. Bovendien zijn de detentiecentra levensgevaarlijk. Dat bleek toen in de nacht van 26/27-10-2006

brand uitbrak in het detentie- /uitzetcentrum op Schiphol. Als de staat iemand opsluit moet de staat ook diens veiligheid garanderen. Het bouwen van gevangenissen van plastic, zonder centrale deurontgrendeling en andere noodzakelijke veiligheidsmaatregelen, staat daarom gelijk aan moord...

Eerst bolletjesslikkers, toen mensen zonder papieren

Daar is over nagedacht! Eerst werden de detentiecentra in gebruik genomen om bolletjesslikkers op te sluiten. Door de zgn “100%-controles” op veel vluchten uit Zuid-Amerika, waarbij overigens ook vele onschuldigen worden opgepakt en worden mishandeld door handmatige visitatie van lichaamsopeningen ed., ontstond al snel een cellentekort wat als legitimatie werd gebruikt om de tijdelijke wet noodcapaciteit drugskoeriers door de kamer te drukken, en daarmee de rechtsbescherming van gevangenen die tot op dat moment bestond af te schaffen. Dit terwijl de drugs met tonnen tegelijk via de haven geïmporteerd worden. Want hoewel een

“100%-controle” op zeecontainers mogelijk is wordt hiervan afgezien vanwege economische motieven. De grote smokkelaars krijgen dus ruim baan, terwijl hun kleinere konkurrenten door de staat uit de weg geruimd worden!!

Toen het parlement en het publiek de detentiecentra eenmaal geaccepteerd hadden werd al snel de doelgroep uitgebreid. De detentiecentra werden in 2003 in gebruik genomen voor het opsluiten van mensen zonder papieren. Deze zogenaamde “illegalen” hebben geen enkel strafbaar feit begaan, en worden alleen maar opgesloten omdat zij geen verblijfsvergunning hebben. Het verschil met veroordeelde gevangenen is dat mensen zonder papieren voor onbepaalde tijd opgesloten worden en meestal geen idee hebben waar zij aan toe zijn. De gevangenschap kan eindigen met deportatie, als het land van bestemming meewerkt door reispapieren te leveren. Voor dit doel onderhouden de IND (Immigratie en Naturalisatie Dienst) en minister Verdonk nauwe banden met de inlichtingendiensten van landen als Syrië en Congo.

Deze diensten krijgen van de IND alle informatie over de vluchtelingen die zij terugnemen. Van veel op deze manier gedeporteerde vluchtelingen is dan ook niks meer vernomen. De gevangenschap kan ook eindigen met het zogenaamde ‘klinkeren’. Dit betekent dat de gevangenen op straat worden gezet en worden geregistreerd als “met onbekende bestemming vertrokken”. Deze mensen die op straat gezet worden zijn nog steeds “illegalen” en kunnen dus elk moment weer opgepakt worden en opnieuw voor onbepaalde tijd in een detentiecentrum terecht komen.

Kamp Zeist

Kamp Zeist is een legerbasis op de grens tussen de gemeentes Zeist en Soest. Op het terrein is oa. al zeer lang het luchtmacht-museum gevestigd. Op het terrein is ook het Lockerbie-proces gevoerd. Toen het detentiecentrum net in gebruik was genomen heeft Geert Wilders er enige tijd gebivakkeerd op de vlucht voor al dan niet vermeende bedreigingen door “moslimterroristen”. Het grootste deel van het detentiecentrum is achter een vijf meter hoge muur gelegen, maar ten zuiden van het luchtmachtmuseum is ook nog een grote barak, van precies hetzelfde type als de barakken op Schiphol, die achter vele rollen prikkeldraad goed te zien is vanaf het bospad.

Ook kinderen worden er opgesloten

In Kamp Zeist zijn mannen- vrouwen- en gezinsvleugels. Op de gezinsvleugels worden ook kinderen opgesloten. Voor hen geldt ook hetzelfde strakke regime als voor de volwassen gevangenen. Een handtekeningenaktie die door 138.000 mensen is ondertekend en een brief van de kinderen aan koningin Beatrix hebben hier niks aan veranderd. Na het aanbieden van de handtekeningen op 21 juni zijn er een aantal gezinnen geklinkerd en heeft Verdonk beloofd om gezinnen die meewerken aan hun uitzetting voor-taan onder te brengen in het vertrekcentrum in Ter Apel. Dit is door sommigen volkomen ten onrechte als een overwinning uitgelegd! Inmiddels heb ik al uit twee bronnen vernomen dat er nog

steeds kinderen in Kamp Zeist worden opgesloten. Een van de bronnen meldt ook dat de kinderen zijn verstopt bij een rondleiding voor journalisten.

De wakes van de Raad van Kerken

Onder de leuze ‘geen strafblad geen cel’ wordt er sinds eind vorig jaar door de Werkgroep Kerkelijke Ondersteuning

Vluchtelingenwerk van de lokale afdeling van de Raad van Kerken een maandelijkse wake georganiseerd bij Kamp Zeist voor de vrijlating van alle onschuldigen. Deze wakes worden elke eerste zondag van de maand om 16:30 uur gehouden bij de hoofdpoort aan de Richelleweg 13 te Soesterberg. De laatste tijd wordt er ook een wandeling naar de eerder genoemde barak gemaakt om kontakt te leggen met de gevangenen, die echter onverstaanbaar zijn omdat zij hun raampjes niet kunnen openen. Hierbij worden bloemen in het hek gestoken.

Burgemeester Janssen van Zeist

Burgemeester Janssen van Zeist (CDA) zit er mee in zijn maag dat er kinderen worden opgesloten in zijn detentiecentrum. Hij heeft zich hier op diplomatieke wijze over beklaagd bij minister Verdonk, en toen dat niet hielp heeft hij demonstratief de eerder genoemde petitie “geen kind in de cel” getekend. Hij moet zelf beslissen welke

konklusies hij trekt, nu ook dat niet geholpen blijkt te hebben. Mijn mening is dat de gemeente, dus zowel B&W als de gemeenteraad, even verantwoordelijk is voor de mensenrechtenschendingen in Kamp Zeist als dat justitie dat is. Het is waar dat als de gemeente Kamp Zeist zou willen sluiten dat dit besluit dan door een koninklijk besluit ongedaan kan worden gemaakt. Dit is gebeurd toen de gemeente Haarlemmermeer het detentie- en uitzetcentrum op Schiphol wilde sluiten. Zolang de gemeentes Zeist en Soest echter nog meewerken dragen zij ook verantwoordelijkheid!

De geplande nieuwbouw

Justitie wil Kamp Zeist uitbreiden, en defensie gaat het terrein verlaten. Hiervoor moet het bestemmingsplan veranderd worden. Alle politieke partijen in de gemeenteraad zijn hier zeer tevreden over want het betekent dat er een paar extra hectaren bos kunnen worden toegevoegd ter kompensatie van natuur die elders in de gemeente verloren gaat bij een gepland industrieterrein. De commissie ruimte van de gemeenteraad is eind vorig jaar akkoord gegaan met het ‘voorontwerp bestemmingsplan detentiecentrum Zeist’. In de notulen van de vergadering staat geen enkele informatie over wat voor gevangenis er precies gebouwd gaat worden. Wel staat er dat de SP deze vraag gesteld heeft, maar deze partij is toch, blijkbaar zonder antwoord gekregen te hebben op deze vraag, net als de andere partijen akkoord gegaan. Ik vind het van alle partijen zeer verkeerd dat ze akkoord zijn gegaan, want het besluit betekent dat de status van het huidige detentiecentrum van tijdelijk in permanent verandert en dat de kapaciteit bovendien uitgebreid zal worden. Van de SP valt het mij bijzonder tegen omdat ik lid ben van deze partij. Van de SP Zeist bovendien, omdat deze afdeling wél de eerder genoemde wakes ondersteunt. Alle partijen stellen zich op het standpunt dat de gemeente geen zeggenschap heeft over het ontwerp en de funktie van de geplande gevangenis omdat justitie hier verantwoordelijk voor zou zijn. Dit is natuurlijk onzin want de gemeente kan altijd de vergunning weigeren cq. intrekken. Zolang de gemeente dat niet

doet is zij net zo verantwoordelijk voor de mensenrechtenschendingen in Kamp Zeist als dat justitie dat is. Ik hoop daarom dat de partijen in de gemeenteraad zich nog bedenken voordat zij het bestemmingsplan definitief goedkeuren.

Komite Sluiting Kamp Zeist

Komite Sluiting Kamp Zeist liet van zich horen met een demonstratie bij de hoofdpoort tijdens de “open dag” op 8 april. Aan deze demonstratie deden vijftig mensen mee. Momenteel werken we aan een brochure met verhalen van mensen die onschuldig opgesloten zitten of hebben gezeten in Kamp Zeist.

We vinden dat iedereen het recht heeft op vrijheid van beweging en op verblijf in het land waar hij of zij wil wonen. Er bestaan namelijk geen onwettige mensen en geen mens is illegaal. Vaak wordt vergeten of bewust niet gezegd dat westerse landen migratie mede veroorzaken door de ongelijke verdeling van de welvaart ten gunste van het westen. Onze welvaart is voor een groot deel gebouwd op de uitbuiting en onderdrukking van mensen in de rest van de wereld. Daarom is het niet verwonderlijk dat mensen vluchten naar landen waar ze relatief meer vrijheid hebben en betere bestaansmogelijkheden. Mensen deze mogelijkheden hier te ontzeggen, getuigt van egoïsme en hebzucht.

Wij eisen direkte sluiting van alle detentiecentra, te beginnen met Kamp Zeist. Nederland moet een gastvrij land zijn waar mensen zich vrij kunnen vestigen. Wie het hiermee eens is en mee wil helpen is van harte welkom.

Voor meer informatie:
Komite Sluiting Kamp Zeist
website:
http://www.sluitkampzeist.nl/
email:
sluitkampzeist@puscii.nl
Mijn eigen homepage:
http://home.hccnet.nl/wessel.koopmans/

Allemaal de straat op vóór vrede en tegen fascisme!

Soms zijn er ineens van die momenten waarop we zo verontwaardigd zijn dat we met z'n allen weer de straat opgaan om voor vrede te demonstreren. Er zijn er gelukkig altijd wel die dat doen, maar velen vervallen toch tot een lichte vorm van lethargie omdat oorlog ook went en de andere alledaagse zorgen weer de overhand krijgen.
De oorlog die Israël nu (eind juli) voert tegen Libanon is zo'n moment van ontwaken. Nu zelfs de gevestigde media, tussen de pro-Israëlische propaganda door, melding maken van het feit dat het oorlogsgeweld tegen Libanon wel erg bovenproportioneel is, dat er zelfs vluchtelingenkampen gebombardeerd worden, dat grote delen van de infrastructuur vernietigd worden en het land dus met de modernste wapens in korte tijd tientallen jaren in de tijd terug-gebombardeerd wordt. Tegelijkertijd worden echter ook steeds meer mensen zich bewust dat het hier geen rechtvaardige vergelding betreft, zoals Israël het doet voorkomen. Ook bevreemdt men zich over de rol van de VS in deze. Waarom willen de Verenigde Staten, bij monde van Condoleeza Rice geen wapenstilstand. Waarom worden er ondanks herhaalde waarschuwingen toch VN-soldaten gebombardeerd en zijn ze het nog steeds niet eens over het stationeren van een VN-vredesmacht in Libanon? Wat is er nu eigenlijk werkelijk aan de hand?
Ik heet en ben geen Nostradamus, dus na bestudering en het op een rijtje zetten van wat er sinds 2001 allemaal gebeurd is, kom ik tot de volgende conclusie:
Een relatief gezien klein aantal mensen, met veel macht, heeft plannen opgesteld hoe en op welke wijze hun belangen tijdens de Koude Oorlog en na het verdwijnen van het reële socialisme het best gediend zouden zijn. Zij en hun gekochte goedbetaalde loonslaven hadden al jaren gebrainstormd over "Hoe de meeste winst te halen uit de bestaande en komende situaties".
Hoe zij die plannen ten uitvoer gebracht hebben, daarvan hebben we na 9-11- 2001 de praktijkvoorbeelden gezien. In feite doen zij hetzelfde als wat Hitler van plan was. De 'Reichstagbrand' van Bush kwam echter in 2001, dat was ook het nieuwe Pearl Harbor wat de belanghebbenden bij oorlog nodig hadden. Direct nadien werden niet alleen in de VS, d.m.v. de Patriot Act, maar ook in vele andere landen de 'burgerrechten' uitgekleed en verwierven regeringsleiders dictatoriale volmachten, in naam van de strijd tegen het terrorisme.
Voor degene die dit voortgaande proces bewust gevolgd heeft zal het dan ook vrijwel duidelijk zijn dat de huidige oorlog tegen Libanon deel uitmaakt van een groter plan. Het is waarschijnlijk het voorspel van de door de machthebbers gewenste oorlog tegen Syrië en Iran als volgende stap in de definitieve vestiging van de op fascistische ideeën gebaseerde Nieuwe Wereldorde. Laten we dat laatste vooral niet vergeten!
Mijn spandoeken zullen in ieder geval de volgende leuzes bevatten:
Vóór vrede en tegen fascisme!
Weg met de Nieuwe Wereldorde van het groot-kapitaal!
Eerst de mensen, niet de winst!
Jan Cleton, secretaris AFVN / BvA